VASFİ MAHİR KOCATÜRK ŞİİRİ

0
72

DARÜŞŞAFAKA

 

Darüşşafaka annesi yüzlerce yetimin

Onlarla eder Milletin atisini temin.

Hicranla giren koynuna şafkatle gülümser

Tahsile koşan Milletin evladını: <<Gel!>> der.

İnsanlığı tetkin ediyor, gün gelecektir

Mutlak barınan sinesine yükselecektir.

Mabet gibi feyiz olmada hakkın güneşinden,

Mihrabının üstünde yanan ilim ateşinden.

Kaç alnı açık Nur alıp etrafına yurdun

Neşretti: bütün ilme ve insanlığa meftun

Koynunda yetişmiş nice kıymetli zekalar:

Salih Zekiler, Mehmet Eminler ve Safalar…

Darüşşafaka bahçesinin gülleridir hep.

Darüşşafaka, Nur ocağı, sevgili mektep,

Mağrur olurum, çünkü yerim oldu benim der..

 

Yarab o ne hicrandı ki hiç sönmez içimde:

Bin dert ile hıçkırmada her parçası yurdun,

Üstündeki her aile bir dert ile solgun

Ölmüş babalar cephede, öksüzdü çocuklar,

Her gün Vatanın derdini söylerdi ufuklar.

Bin türlü elem kalbini günlerce kanatmış,

Mektepliliğin zevkini, hicranını tatmış,

Düşmüş gibi bir ailenin şen kucağından

Bir nazlı çocuk, ben de, bu şefkat ocağında,

Hicranla yanan kalbime son çareyi sordum,

Mektep diye mecnun, mütehassir geziyordum.

<<Darüşşafaka>> tam o zaman karşıma çıktı,

Her derdi saran kolları şefkatle açıktı,

Düştüm açılan göğsüne, hicranı unuttum.

Yıllarca süren derdimi koynunda uyuttum.

Ruhumda yaşar artık o şefkat ebediyen.

Ruhum ki bugün feyiz alıyor her köşesinden.

İlmim, şerefim, her nemi andımsa onundur.

Nem varsa, her ne kazandımsa onundur.

Bazen diyorum kendime ruhi ile Sefa’nın:

<<Ben sayei sakfında yetiştim bu binanın.>>

 

29 Kanunusani 1927                 VASFİ MAHİR

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here